با توکل به خدا صبور هستم

نوشتم برای دلم

برای دل دیگران و نه برای خدا.

نوشتن را دوست دارم اما نه در دنیای مجازی.

دلم برای آنروزهاا تنگ است که همه دنیای من فقط یک دفتر ۴۰برگ بود

و یک خودکار بیک.

آنروزها برای خدا می نوشتم .کودکانه و معصومانه.

از نوشتن در دنیای مجازی خسته ام  اما از خواندن مطالب دوستان نه.

انگار گمشده ای دارم که نمی یابمش.

دنیای مجازی مرا درگیر کرد نه آزاد.

شاید روزی دوباره حرفی برای گفتن بود. حرفی که ارزش نوشتن و خواندن

 داشت.

اکنون خدا خواسته زندگیم را زیر آسمان شهری غریب شروع کنم.

دور از خانواده و دوستان و حتی زاینده رود.

تنهایی میتواند پله ای باشد برای صعود وقتی با همسرم هستم.

با او که رفیق پرواز من است.

به امید دعایی که بدرقه راهمان باشد.

دوباره بر سر هرکوچه جست و  جوی حسین

محرم که میشود مسجد و عزاداری و یا حسین گفتن

زیارت عاشورا و حرب لمن حاربکم

میخوانیم اما از خواندن تا عمل فرسنگها راه است.

امروز یزیدیان چه کسانی هستند؟

همه ی مردم که زیارت عاشورا میخوانند حرب لمن حاربکم را عمل میکنند؟

 فقط دو قدم مانده تا یادبگیرم چگونه زیستن را

و چگونه مردن را.

فقط دو قدم مانده تا یادبگیرم نفس کشیدن هر لحظه ام بزرگترین نعمت

خداست. و البته میتواند یک لحظه بعد نباشد.

میتواند امشب به صبح نرسد.

و شاید دو قدم مانده تا یادبگیرم  معنای لاحول و لا قوه الا بالله را!

چشمان من هنوز با اشکهایش شما را صدا میزند.

نگاه معصومانه و مهربانتان را فقط یکبار دیگر ملتمسانه طلب میکنم.

دلم برای حرفهایتان تنگ شده.

شاید از این دنیا و آدمهایش که معتقد به قانون جنگلند خسته شدید

که بیهوشی را به هوشیاری ترجیج میدهید!

اینبار قول میدهم اگر چشمهایتان را باز کردید و دوباره گرمای حضورتان

 نصیبم شد قدرتان را بیشتر بدانم.

وقتی دستان کوچکش را نیازمندانه مشت میکند.

فکر میکنم ما هم روزی اینقدر ضعیف و نیازمند بودیم

و البته هنوز هم هستیم.

و التماس من برای مریضی که چند روز است بیهوش مانده

گاهی تلنگری میزند که فرصتی نیست

شاید تو هم یک دقیقه ی دیگر زنده نباشی!

عشق را قله ای می بینم برای صعود و دره ای برای سقوط

من به کدامیک میرسم؟

میدانم اگر بتوانم لبخند خدا را ببینم

صعود خواهم کرد.

دلم هم

اما نعمتی که تو به من دادی

نمیتواند مرا از تو دور کند

کمکم کن دوست داشتن بنده ات

میانبری شود برای رسیدن

راهي كه عقل ناقص من كه اسير دنيا ام و محدوديتهاي انسان بودنم

‌انتخاب ميكند.

رمال و پيشگو و ضمانت مالي نميخواهد.

توكل ميخواهد.

نه به زبان بلكه به دل.

توكل يعني با همه ي وجود خودم را به تو سپردم كه از تو بهتر

سراغ ندارم.

و آرامم  از اعتمادي كه كردم.

اكنون راضي ام به رضاي تو.

باید بدانم ریگی به کفش دارد.

وگرنه بهتر از من میداند فرصتی نیست در این دنیا.

شاید یک دقیقه ی دیگر  زنده نباشم.

پس به کدام فرصت دلم را خوش کنم؟

و برای عاشق تر شدن با کدام تضمین منتظر شنبه باشم؟

جبرئیل گفت: در بلندترین در جهنم اهل کبیره ی امت محمد(ص) هستند.

وقتی فرشتگان آنان را به سوی آتش می کشند فریاد وامحمدا سرمی دهند

 و وقتی حکمران دوزخ رادیدند از هیبت او نام محمد را فراموش میکنند.

حکمران دوزخ به آنان میگوید: شما کیستید؟

آنها میگویند: ما از کسانی هستیم که قرآن بر آنان نازل شد .

از کسانی که ماه رمضان را روزه میگیرند.

ما از امت محمد هستیم. پس حکمران دوزخ می گوید:

آیا در قرآن برای شما بازدارنده ای از معصیت خداوند نبود؟

و چون آنها را برکناره دوزخ متوقف کردند و آنان به آتش و دوزخبانان

نگریستند گویند: ای حکمران دوزخ به ما اجازه بده بر خودمان گریه کنیم.

 پس گریه میکنند تا اشکی برایشان نمی ماند. پس خون گریه می کنند.

 آنگاه حکمران دوزخ می گوید: چه خوب بود اگر این بنده در دنیا بود.

 اگر این گریه در دنیاو از خشیت خداوند بود امروز آتشی شما را لمس

 نمی کرد.

پس به دوزخبانان می گوید: آنان را در آتش بیندازید.

                                                  (عارف کامل میرزا جوادآقا ملکی تبریزی)